نمي دانم چرا رفتنت را به سوگ مي‌نشينيم ؟

كه يك آسمان پرواز،

به استقبال شكسته‌بالي‌ات، آغوش باز كرده بود.

و زمين،

در بدرقه‌ي هجده بهاري كه گل افشاندي،

تمام كوچه‌باغ‌ها را به آذين ياس كبود نشاند.

مگر نه آن كه زمانه، قدردان قدر تو نبود و تازيانه‌ي سپهر، طراوت مهرت را مي‌ربود؟

نبودنت را باور نداريم…

… كه جانهامان مسحور نور حضور توست.

و براستي هيچ خاكي تهمت پرده‌پوشي روشناي قامتت را به گردن نگرفت.

به پيشواز قدم‌هايت، گونه‌هامان را چراغان اشك مي‌كنيم و غبار راهت را به مژگان مي‌زداييم تا در محفلمان پاي گذاري و خطّ اماني بر برات نجاتمان بنگاري.

مقدم فاطميّه‌ات نورافشان باد.

ديگه از وقتي كه عطاي بالاترين رو به لقاش بخشيدم، توفيق زيارت نداشتم
به ما سر بزن